Spływy Kajakowe Rudą
Piękna, Płytka, Dzika

Spływ rozpoczynamy przy mostku w osadzie Płocicz, leżącej na skraju ogromnej polany, mniej niż 5 km na południe od Koczały. To miejsce szczególne – zgodnie z dawnymi niemieckimi mapami topograficznymi, instalacje zasilające tu ongiś młyn i kuźnię miały kluczowe znaczenie dla całej okolicy. Stąd historyczne nazwy: Hammerfließ dla rzeki, Hammer dla osady i Mühlenteich dla nieistniejącego zalewu przy młynie. Z dekady na dekadę wytrwałe siły przyrody zacierają ślady tej przeszłości – dziś tylko leśnicy i bobry uprawiają tu jakąkolwiek inżynierię.

300–500 m za Płoczem rzeka wchodzi w ogromny kompleks leśny i już nie opuszcza go przez długie kilometry. Ok. 1,5 km od startu mijamy drewniany mostek i ruiny dawnego młyna – doskonałe miejsce na krótki postój i chwilę refleksji nad przemijaniem. Dalej otwiera się Dolina Kuśni – skarpa lewego brzegu sięga do 20 m, rzeka rozlewa się do kilkunastu metrów szerokości, na dnie w lecie i wczesną jesienią widoczne są kolonie alg – widok jak z haftu.

Trasa prowadzi do wyjątkowego miejsca – Dwóch Mostków, gdzie od prawej strony wpada kryształowo czysta Ruda. Rozwidlenie kształtem przypomina literę Y, otoczone świerkami, brzozami, wierzbami, mchami i paprociami. Od tego miejsca rzeka nosi nazwę Ruda. To tu najczęściej można natknąć się na ślady dzikiej zwierzyny – sarny i jelenie regularnie schodzą do wody.

Za Dwoma Mostkami Ruda jest łagodniejsza – płynie przez szeroką, płaską dolinę z łąkami i pastwiskami. Przez prawie 5 km nie ma żadnej wsi ani zabudowania – tylko rzeka, łąki i linia odległego lasu. To najspokojniejsza część trasy, idealna do obserwacji ptaków: łabędzie, kaczki krzyżówki, czaple siwe i żurawie to stali mieszkańcy tych rozlewisk.

Za mostem w Suszce rzeka dynamicznie meandruje – las bezpośrednio ogranicza prawy brzeg, po lewej ciągną się łąki zamknięte lasem. Na odcinku 2,5 km czeka ok. 25 większych i mniejszych zakrętów. Po drodze mija się Rudniki – małą, izolowaną wioskę dostępną jedyną wąską asfaltówką. Od strony kajaku to jedyna prawdziwa wieś na trasie – jakby zatrzymana w czasie, otoczona szerokimi meandrami i rozległymi mokradłami.

Trasa kończy się w Suszce – maleńkim przysiółku z uroczymi chatami szachulcowymi o pobielonych ścianach. Na prawym brzegu przed skrzyżowaniem z drogą lokalną czekają stoły, ławki i wiata przy starym pomnikowym dębie. Tutaj mieści się stanica kajakowa – miejsce zasłużonego odpoczynku po dniu spędzonym na rzece.

Dla chętnych – po Suszce Ruda leniwie meandruje przez hektary mokradeł i historycznie odwodnionych łąk. To idealne siedlisko ptaków – można tu spotkać łabędzie, czaple, bociany, a o świcie usłyszeć żurawie. Deltowy fragment rzeki przed ujściem do Brdy to jeden z najdzikszych fragmentów całej trasy.

Z ujścia Rudy płyniemy Brdą w lewo (ok. 1 km pod prąd) do Garbatego Mostu – popularnego miejsca postoju kajakarzy z dobrym dojazdem drogą Człuchów–Przechlewo–Miastko. Ewentualnie z ujściem można płynąć Brdą w prawo (z prądem) ok. 6 km przez dolinę z łąkami do Dolinki – dramatycznego zejścia drogi przez wzgórza – i dalej do kompleksu jezior górnej Brdy: Szczytno, Krępsko i Końskie.