Spływy Kajakowe Słupią
Dzika Rzeka – Adrenalina i Natura

Górny bieg Słupi przeznaczony jest dla osób lubiących wyzwania, z malowniczymi widokami na całej trasie.

Jezioro Gowidlińskie (124 km) – wodowanie w Gowidlinie. Rzeka wypływa z jeziora za przewężeniem we wschodniej zatoce. Początkowy odcinek jest tak zarośnięty łozami, że nie można złożyć się wiosłem.

Jezioro Węgorzyno (114 km) – rzeka uchodzi do jeziora w jego północnej części i wypływa z zatoki zachodniej sięgającej pod Sulęczyno. Przystanie i pola namiotowe dostępne na brzegu północnym i w Leśnym Dworze w Sulęczynie.

Sulęczyno (111 km) – słynna Rynna Sulęczyńska o znacznym spadzie, na której doskonalą swoje umiejętności kajakarze górscy. Trudności obejmują: kamienistą mielizną wymagającą holowania, zastawkę z progiem, drugi próg, stromy jar z wysokim progiem (przenoska 500 m za tartak), kolejną kamienistą mielizną i pięć bystrzy oraz progów poniżej tartaku i elektrowni wodnej.

Kajaki woduje się przy moście drogowym w Soszycy (92 km) na polu biwakowym. Od razu widać, że spływ będzie emocjonujący, bo za elektrownią rzeka, szeroka tu na 10–15 m, wrzyna się ostrymi zakolami między wzgórza.

Minąwszy most drogowy, ginie w długim tunelu drzew splątanych koronami, zmierzając wąską doliną na zachód. Prąd jest szybki, ale bez problemów można przepłynąć pod licznymi zwalonymi drzewami i kilkoma kładkami.

Od samotnej zagrody stojącej na prawym brzegu rzeka zaczyna coraz mocniej meandrować, pojawiają się silne bystrza. Trudny fragment kończy się przy drugim mostku drogowym. Przy moście na drodze Bytów–Budowo (83 km) znajduje się pole biwakowe. Pod mostem jest próg, za którym rzeka znacznie przyspiesza.

Na kolejnym odcinku jest coraz więcej zwalonych drzew, a duża głębokość uniemożliwia przepchnięcia kajaka, wymagając przenosek. Po leśniczówce Osieczki dolina się zwęża. W lewo odchodzi koryto Starej Słupi, która z uwagi na zupełny brak wody już dawno przestała interesować wodniaków. Na wprost prowadzi kanał do Jeziora Głębokiego.

Za elektrownią można przepłynąć kanał z kilkoma przenoskami lub przewieźć kajaki do Gałąźni Małej (68 km). Za Gałęźnią Słupia płynie granicą pól i lasu, stopniowo przechodząc w długie, wąskie i kręte jezioro zaporowe Strzegomino. Dalszy odcinek prowadzi do elektrowni do obejścia prawym brzegiem, potem zwodowania kajaka ze stromego brzegu, przechodzącego w jezioro Krzynia, spiętrzone przed zaporą starej elektrowni.

Północny kraniec Jeziora Krzynia (58 km) zajmują zabudowania elektrowni, wioska Krzynia i ośrodki wypoczynkowe. Po wpłynięciu w lewy kanał należy pod mostkiem przenieść kajak na północ, na wąską i płytką odnogę.

Wylądowawszy na rozlewisku poniżej zapory, można odłożyć wiosło i dać się ponieść szybkiemu nurtowi aż do Słupska. Słupia kluczy dnem wąskiej doliny o wysokich stokach, opływając lekko podmokłe łąki i z rzadka zbliżając się do ściany lasu.

Na prawym brzegu leśniczówka Leśny Dwór (54 km) – ostatnie z administrowanych przez park pól biwakowych. Po krótkim odcinku, spiętym z obu stron gęstwiną łóz, które skutecznie uprzykrzają życie kajakarzom, rzeka rozszerza się do 20 m.

Drewniany mostek (39 km) wyznacza granicę parku krajobrazowego. Okolice stają się monotonne – miejsce lasu, widocznego dotąd w głębi lądu po lewej stronie, zajmują pola i rozsiane gdzieniegdzie gospodarstwa.

W obrębie Słupska (31 km) rzeka przepływa uregulowanym korytem pod pięcioma mostami, a na koniec pod wiaduktem. Po wyjściu z miasta odzyskuje naturalny charakter – wielkimi zakolami przecina łąki. Dominującym elementem krajobrazu są wzgórza lewego brzegu, tzw. Włynkowskie Góry.

Słupia ominąwszy osadę Bydlino (15 km) przedostaje się na drugą stronę szosy Słupsk–Ustka. Na ostatnim odcinku rzeka traci sporo swej malowniczości. Przez kilometr prawemu brzegowi towarzyszy ulicówka Niestkowo (10 km), po czym Charnowo za zabytkowym kościołem. Następnie Słupia mija ostatnią na szlaku połeć lasu i przez szeroką łąkę płynie coraz leniwiej ku widocznym z dala kominom ciepłowni w Ustce.